Bir çocuk, ağacın altında sessizce oturur ve rüzgârda sallanan dalları izler. Salkım söğüt, yağmurla ıslanır, yaprakları ağırlaşır. Çocuk büyür, yıllar geçtikçe bakışı değişir. Ağacın gölgesinde geçen bu zaman içinde, onun içinde biriken duygular da keskinleşir. Bir gün doğa sertleşir, hava bozulur ve ağaçla çocuk arasındaki bağ farklı bir hâl alır. O ana kadar sakin akan günler, bir dönüşümle bölünür. Son sahnede, sessiz bir manzara kalır. Ağaç ve insan, aynı boşlukta yan yana durur.